Verba volent, scripta manent

De Loire vallei

Binnenkort reizen vriendje en ik af naar de streek van de Loire vallei om de bruiloft van Vincent en Krista bij te wonen. Een bruiloft met al het goede dat Frankrijk te bieden heeft, dat belooft een mooie dag te worden! (jaja, ik zal het bij 1 glaasje houden).

Na de bruiloft blijven we nog een paar dagen om vakantie te vieren en de omgeving te zien. Toen ik derhalve in de boekjes over de streek zat te bladeren kwamen een paar dingen me al vaag voor en wat bleek? In 1992 zijn we met het gezin in dezelfde streek op vakantie geweest (toen ik dus 13 jaar oud was!). Lang leve mijn mama, die ook toen al mooie plakboeken met foto's en verhaaltjes van de vakantie maakte, kon ik precies nagaan waar we toen geweest waren en wat de moeite is om nog een keer te bezoeken.

We hebben die vakantie zelfs de locale krant gehaald, omdat er zo veel Hollanders op de gemeente camping van Durtal stonden. De tenten op de bijbehorende foto's zijn die van d'n Hollanders: in' t midden de vouwwagen van mijn ouders, rechts de tent van het bevriende gezin waarmee we op vakantie waren en links het tentje van mijn zusje en mij. Want we hadden natuurlijk wel ons eigen tentje!

Uitstel van executie

De voorgenomen plannen voor sluiting van alle R&D faciliteiten van Organon in Oss (en Schaijk) zullen worden uitgesteld tot 31 december 2010. Tot die tijd worden mogelijke alternatieve plannen bekeken om onderzoeksactiviteiten binnen Nederland open te houden.

Of dit wel of niet gelieerd aan MSD is, of dat een zo gewenste doorstart tot de mogelijkheden behoort, of dat wellicht (delen van) het bedrijf verkocht zullen worden, is nog niet duidelijk. Maar met de langere periode om deze alternatieven van de grond te krijgen, is de kans dat dit slaagt wel degelijk toegenomen!

Zekerheid is nog ver te zoeken, want van uitstel zal in dit geval echt geen afstel komen, maar voorlopig hebben we de rest van het jaar in ieder geval nog een baan!

Josianne houdt niet van hokjes

Waarschuwing: onderstaand logje is geschreven door een hormoon-gedreven zwangere muts en kan derhalve ietwat overtrokken zijn. Het is maar dat u het weet.

Zo verdiepte ik mij in de vergoedingen voor verloskundige zorg van mijn ziektekostenverzekering. Had ik dat iets eerder gedaan, dan had ik gezien dat niet alle verloskundige-praktijken onder contract staan bij mijn verzekering en dus niet allemaal volledig vergoed worden. Bij geen contract wordt namelijk maar 80% van de kosten vergoed.

Maar wat schertst mijn verbazing nog veel meer? Er wordt in de verloskunde onderscheid gemaakt tussen “verzekerden woonachtig in achterstandswijken” en mensen die daar niet wonen. En mensen die in een achterstandswijk wonen, betalen 23% meer aan verloskundige zorg (althans, de verzekering, voor zover die dat dus vergoedt).

U raadt het al, volgens de officieel uitgegeven checklist ben ik woonachtig in een achterstandswijk. En dat betekent dat ik geen € 983,95 betaal voor de verloskundige zorg, zoals de “normale Nederlander”, maar dat verloskundige zorg voor mij € 1.210,25 kost. Potverdrie! Is het kind nog niet eens geboren, heeft íe al een rugzakje van +23% op!

Vanuit het onderzoek in mijn vakgebied kan ik wel beredeneren gebaseerd is op het feit dat een lage(re) sociaal-economische status (SES), etniciteit en de daarmee samenhangende leefgewoonten van invloed zijn op het verloop van de zwangerschap. (Een interessant overzicht van het onderzoek over dit onderwerp vindt u in dit rapport van het RIVM).

Ik snap het dus allemaal wel, maar dat ik puur op postcode in dit hokje gestopt word (met mijn wo-opleiding, koopwoning en bovenmodaal inkomen), daar word ik wel een beetje boos om!

Romeo & Juliet op kasteel Heeswijk

In het altijd sfeervolle kasteel Heeswijk speelde de Britse toneelgroep Illyria wederom een stuk van Shakespeare. Dit jaar speelden ze hun bewerking van Romeo & Juliet. Een bewerking waarin zowel de tekst als het verhaal volledig gevolgd werden en de geliefden aan het eind op tragische wijze in elkaars armen stierven. Het is en blijft een echte tragedie.
Maar wat heb ik in de opbouw naar die tragische climax gelachen om de geweldige typetjes die de acteurs neerzetten voor de hoofdrolspelers! Het was echt een zeer vermakelijk stuk om te zien, waar de regen geen druppel aan afdeed.

Gelukkig was het tijdens de picknick voorafgaand aan het toneelstuk nog wel droog. Waar Ylva, Ivonne en ik vorig jaar nog één van de weinige picknick-kleedjes op het veld bezetten, was dat dit jaar bezaaid met kleedjes vol lekkernijen. (Waaruit ik egocentrisch concludeer dat dat dan wel moét komen, omdat de lekkernijen op ons kleedje er zo goed uitzagen vorig jaar!). Dat het dit jaar drukker was met picknick-kleedjes was erg gezellig en leidde bovendien tot gunstige ruilacties (onze zelfgebakken carrot cake met clotted cream tegen de zelfgebakken olijvenquiche van de buren).

Kortom, het was een natte (maar daar heb je gelukkig een regenpak voor), maar o zo gezellige avond theater op een bijzondere locatie!

De boekenwurm

In een eerste aanzet om de studeerkamer leeg te ruimen, begon ik met de boekenkasten. Met een auto die bijna door zijn assen zakte van de boeken toog ik naar het vakantiehuisje. Wie het vakantiehuisje wellicht eens bezocht heeft, weet dat daar veel boekenkasten staan. Die ook allemaal overdadig gevuld zijn, want schoonpa was een echte boekenwurm.

Drie dagen lang dompelde ik me onder in de boeken, die overal vandaan kwamen: uit de boekenkasten, maar ook rijendik uit de andere kastjes, het bureau en van onder het bed. Uit alle hoeken en kieren kwamen boeken en dikke stoffige stapels verzamelden zich door het hele huisje.

De meest fantastische exemplaren kwamen onder het stof vandaan. Wat dacht u bijvoorbeeld van "Het geheim van een gelukkig huwelijk" uit 1938. Geweldige teksten en tijdbeeld, waar ik met heel veel plezier in heb zitten bladeren (wellicht iets waar ik later in een uitgebreider logje nog op terug kom).

Drie dagen bladeren, sjouwen en selecteren later stond daar een hernieuwd ingerichte boekenkast, nu mèt fantasy-sectie. En tien volle verhuisdozen aan boeken om af te voeren...

De heerlijkste dingen van een weekje vakantie

In een fijn weekje vakantie ben ik weer een klein beetje bijgetankt van alle drukte afgelopen tijd. De heerlijkste dingen van een weekje vakantie:

• Van het buitenleven op het platteland genieten zonder internet en televisie.
• maar wel de leukste dvd'tjes meenemen om lekker films te kijken.
• Slaapjes doen wanneer je wilt. Niet uitslapen, maar juist de middagslaapjes zijn zo heerlijk!
• Theeleuten met vriendinnen in een schommelstoel op de veranda.
• Wandelen met de hondjes (en Renske, haha) in het bos op de meest zomerse dag van de week.
• Had ik middagdutjes al genoemd?
• Met vriendje door de maisvelden fietsen.
• Avond dutjes zijn trouwens ook erg lekker.
• Barbecuen met paps en mams, die het buitenleven-stokje overnemen.

Maar het heerlijkst van dat buitenleven is toch het buitenleven zelf. Want hoe luxe is het als de wilde kipjes speciaal bij jou iedere dag een vers eitje komen leggen?

Josianne doet er lekker niet aan mee!

" Of ik ook mee wilde doen met urine inzamelen voor Moeders voor moeders*?"

En toen knapte er iets in Josianne, om maar eens met de woorden van meneer Bert Visscher te spreken...

"NEE, daar doe ik niet aan mee! Als MSD mij (en mijn 2000+ collega's) niet meer wil, DAN KRIJGEN ZE MIJN PLASJE OOK NIET!"

Wat voelt dat goed zeg!**

* Moeders voor moeders zamelt urine in van zwangere vrouwen. Bij Organon (nu MSD) wordt daar het hCG hormoon uitgehaald, dat gebruikt wordt om medicijnen van te maken ten behoeve van bijvoorbeed in vitro fertilisatie en cyclusondersteuning.

**In de afgelopen tien jaar heb ik onder andere gewerkt aan de ontwikkeling van een nieuwe hCG variant, waardoor de tijdrovende inzameling en opwerking van de urine niet meer nodig is en het eindproduct daarnaast ook nog zuiverder is. Dus ondanks mijn kinderachtige, hormonale reactie hierboven, heb ik mijn bijdrage wel geleverd vond ik zo!

Zwanger!

Ik ben er vol van. En dan te bedenken dat dat alleen nog maar voller zal worden de komende maanden (letterlijk en figuurlijk). Want er groeit een kindje in mijn buik! Een miniscuul klein mensje! Dat inmiddels miniscuul kleine armpjes en beentjes heeft en daar al vrolijk mee op de echo naar zijn papa en mama zwaait.

Jeetje. Vriendje en ik worden papa en mama.

Als ik aan de verantwoordelijkheden denk die dat met zich meebrengt, moet ik wel even slikken (heerlijk joh, zo'n hormoon-gedreven bestaan!). Maar ik weet niets zekerder dan dat we ons kindje met veel liefde gaan ontvangen en groot gaan brengen!

We worden papa en mama!

De bruiloft van Jacco en Esther

De volgende dag togen we, wederom in kostuum, weer vroeg richting Venlo, waar Jacco en Esther elkaar het ja-woord gaven op het stadhuis.

Terwijl de gasten nog enigszins aan het stressen waren om de auto’s te parkeren in het met Duitse dagjesmensen overladen centrum van Venlo, arriveerde het bruidspaar in een hele oude oldtimer. En dan bedoel ik écht een héle oude auto: zo één, waarvan de motor nog aangezwengeld moet worden en die nog houten banden heeft!

De Venlose ambtenaar van de burgerlijke stand had een Limburgs gezellige ceremonie voorbereid, waarin ze mooi benadrukte dat een huwelijk niet alleen de geschiedenisboekjes inging, maar dat je tegenwoordig ook op internet bijvoorbeeld door het leven gaat als “echtgenoot van”. Met een heildronk van een glaasje “bruidstranen” door de wederzijdse ouders werden echter ook de oude tradities in ere gehouden.

De bruiloft van Arno en Inge

Maandenlang hadden zij er al naartoe geleefd, en hadden wij enthousiast meegeleefd. Ze hadden zo veel leuke plannen (en wisten zo veel geheim te houden), dat het niet anders dan een geweldige dag kon worden. En dat werd het!

Op het grote kasteelplein
Op kasteel Doornenburg verzamelden de gasten zich, allemaal uitgedost in kostuums uit de Tudor tijdperk. De meest schitterende kostuums, zelfgemaakt of gehuurd, kwamen voorbij en iedereen had er werk van gemaakt, tot aan de niets met kostuums hebbende familieleden nog aan toe. Het was werkelijk een plaatje om het kasteel zo bevolkt te zien. Dat vonden de mensen op het terrasje van het theehuis binnen de kasteelmuren overigens ook en zij bleven dan ook opvallend lang van hun kopje thee en het uitzicht genieten.

Met iedereen in vol ornaat aanwezig was het wachten op het bruidspaar, dat onverhoopt in de file stond. Toen eindelijk de trouw-auto arriveerde, was die echter leeg…

Und jetzt kommen die Kamelen 
Na een klein moment van verwarring kwam de grote verrassing echter, toen het bruidspaar in volledig bruidskostuum ieder op een kameel het kasteel in kwamen rijden! Geweldig! De vergenoegzame blik van Arno, toen hij mij hoog op zijn kameel zittend aankeek… onbetaalbaar! Met een officiële acte van overdracht had hij zijn hele afbetaling van Inge aan mij voldaan… en stond niets hen meer in de weg om te gaan trouwen. Maar niet nadat David en ik op de kamelen gehesen waren en een ere-rondje gereden hadden. Het was te gek voor woorden, maar o zo geslaagd!